“Dromen zijn geen bedrog”

Vandaag is het precies 15 jaar geleden…
Op 4 augustus 1996 veroverden onze volleybaljongens de Olympische gouden plak door in het Omni Coliseum in Atlanta in een zinderende vijfsetter de Italianen te verslaan. In de allesbeslissende set van deze ongemeen spannende finale kreeg eerst Nederland een matchpoint, later Italië, maar op het tweede matchpoint van Nederland sloegen de Italianen na een smash van Ron Zwerver, de bal langs de verkeerde kant van de antenne over het net en zo werd Nederland Olympisch kampioen. Een droom werd werkelijkheid! 

Wat er aan vooraf ging 

Bijna tien jaar bloed, zweet en tranen. Dat was de opoffering voor het ultieme doel: goud op de Olympische Spelen. Het begon in december 1983 toen Arie Selinger, toen nog coach van het Amerikaanse vrouwenteam, voor een lezing naar een Amsterdams hotel kwam. De gehele gevestigde plus aankomende Nederlandse volleybalwereld was present en luisterde tot diep in de nacht naar een adembenemende visie over techniek, winnen en ambitie. Twee jaar later pas (november 1985) zette Selinger zijn krabbel onder een contract met de Nederlandse Volleybalbond om te beginnen aan een ambitieus plan: een medaille in 1992. Nog later, in mei 1987, is hij de grondlegger van het Bankrasmodel. Dit is de naam voor de revolutionaire aanpak waarbij de meest getalenteerde Nederlandse volleyballers zich volledig inzetten om het hoogst bereikbare in hun sport te bereiken. De nationale selectie speelt vanaf dan niet meer in de competitie, maar traint uitsluitend voor interlands. De naam is afgeleid van de Bankrashal, een sporthal in Amstelveen. Deze hal was thuishaven van Brother Martinus, één van de drijvende volleybalverenigingen in die tijd. De naam Bankrasmodel is tegenwoordig –ook buiten de sport- synoniem geworden voor het compromisloos streven naar een hoog doel.

Een jaar voordat het team afreist naar de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona, zijn er mensen die afhaken van ‘Bankras’ en in het buitenland veel geld gaan verdienen. Het Bankrasmodel was ter ziele. De eerste die afhaakt is coach Selinger zelf, die naar Japan gaat om voor een bedrijfsteam te gaan werken. Wat later vertrekken ook enkele spelers naar Italië. Dit geeft een vertrouwensbreuk tussen de blijvers (waaronder Ron Zwerver) en de vertrekkers: de Bankras-afspraak is verbroken. Ron Zwerver blijft met de gedachte: na Barcelona verdien ik het grote geld toch wel. Uiteindelijk kiest de trainer in 1992 compromisloos voor de beste spelers, ook als die een afspraak gebroken hebben. In Barcelona verliest Nederland de finale van Brazilië. Meteen na dit verlies roept Selinger, die tijdelijk teruggekomen is, de spelers bij elkaar op het veld: “Dan winnen we toch goud in Atlanta”. De vier jaar voorbereiding daaropvolgend gaan niet bepaald van een leien dakje. Uiteindelijk wordt Joop Alberda coach en in 1996 worden de inspanningen alsnog beloond met een gouden medaille op de spelen in Atlanta.

Dolle taferelen deden zich na afloop van de volleybalkraker voor in het Omni Coliseum. Met spelers, die uitzinnig waren van vreugde. Ron Zwerver voorop, die in euforische stemming riep “Dromen zijn geen bedrog”, met een knipoog refererend aan de succesvolle hit van Marco Borsato die een jaar eerder maar liefst acht maanden in de Mega Top 50 stond…

Advertenties

Over joostparren

Iedere dag behoefte aan een gezonde dosis sport
Dit bericht werd geplaatst in volleybal en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s