Black Monday

Vandaag is het de maandag na de Tour. Een leeg gevoel maakt zich van mij meester. Toen ik ’s ochtends wakker werd wist ik al dat er iets mis was. Eerst voelde het als een rustdag. Zo’n doordeweekse dag waarop je uit je ritme wordt gehaald. Maar toen ik uit bed stapte besefte ik dat dit veel erger was dan een rustdag. Deze rustdag gaat langer dan een etmaal duren. Dit is het zwarte gat. 

Hoppa, de TV nog maar eens aan. Zap zap zap… nergens nog een schimp van de Tour de France te zien. Shit, het is dus waar: ze zijn gisteren daadwerkelijk gefinished op de Champs-Elysées. Wat moet ik nu? Geen voorbeschouwingen, nabeschouwingen of tussenbeschouwingen meer. Geen Andy Schleck, geen Mark Cavendish, geen Johnny Hoogerland. En ook geen Avondetappe met Mart. Zelfs geen herhaling van een herhaling op Eurosport. O jee, hoe red ik me de hele dag zonder touretappe? 

Ik zap maar even door en kijk naar de avonturen van Scooby Doo op Cartoon Network. Ik blijf hangen bij Tellsell en laat me bijpraten over de voordelen van de Abdominal twister. Voor het eerst in mijn leven zie ik een volle minuut van As the World Turns. Wat gebeurt er toch met me? Rusteloos loop ik naar buiten. Het regent. Op weg naar de buurtsuper zie ik een meisje met een witte paraplu met rode stippen wachtend bij de bushalte. “Hey, die past goed bij de bolletjestrui”, spreek ik haar enthousiast toe. Ze kijkt me met een wazige, niet begrijpende blik aan. Ik loop maar verder. 

Ik besef me ineens dat vandaag het eerste wielercriterium na de Tour al weer plaats zal vinden. In het Brabantse Boxmeer. Hier laten de helden uit de afgelopen Tour zich vanavond fêteren (en dik betalen) voor een veredeld trainingsritje op een lokaal rondje om de kerk. Voor het in grote getalen opkomende wielerpubliek gaat dan de bierkraan open. De plaatselijke keurslager zorgt voor verse worst. De snackbar om de hoek verdubbelt vanavond zijn personeel om alle patatjes mayo, bamischijven en broodjes hamburger aan de man te kunnen brengen. De dochter van de wethouder mag in de hoedanigheid van rondemiss de winnaar drie keer op de wang kussen plus een mooi boeket van de lokale bloemist aan hem overhandigen. Een en al gezelligheid natuurlijk. Maar niet voor mij. Ik wil koers. Echte koers. Ik wil spanning. Een wedstrijd waarbij de winnaar niet van te voren wordt afgesproken en waar er tenminste nog een geringe kans bestaat om in echt prikkeldraad te vliegen. Ik mis drie weken kijken naar prachtige sport en pure heroïek, ik mis de Tour…. Nu al! 

Mijn hemel: nog 49 (!) weken te gaan tot de volgende editie. Wanneer begint in hemelsnaam de Ronde van Spanje?

Advertenties

Over joostparren

Iedere dag behoefte aan een gezonde dosis sport
Dit bericht werd geplaatst in wielrennen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Black Monday

  1. Bob zegt:

    Hahahaha! Zó herkenbaar dit! Cold turkey heet dat…..

    greetz B

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s